Bozgun - Harun Doğruyol

Bozgun

Soğuktu duvarlar

Öylesine uğrardı güneş

Ucundan söküp sabahı

Soğuk dallar altında

Bozguna doğru yürürdüm

Üstümde sessiz yapraklar

Bitmezdi yol uzardı

Kaygı, bir çocuk gibi

Elimden tutardı

Sisli camlarda

Sonsuza uzanırdı ağaçlar

Bir yüz seçerdim kendime

Tek başıma susarken

Soğuk avlu boyunca

Kalbimin üstünde

Nemli lekeler

Boğazımı yırtardı

Boğduğum kelimeler

Hava sert bir sonbahar

Çabucak akşam olurdu

Gece pencerelerde

solurken

Gün biterdi tedirgin

Bir şarkı seçerdim

Dün bıraktığım yerden

Seni toplar ve birleştirirdim

Bir yenilgiye daha

Katlanırdım

Fazladan bir hatıra

Yine de

Geceye resmini asardım

Unutmamak için gülüşünü